AMBASSADEUR JEUGDSPORTFONDS ROTTERDAM

Een aantal jaren geleden kwam ik veel op scholen om clinics te geven namens mijn toenmalige club Ortec/Nesselande. Wat mij toen zo op viel was dat ik tijdens die clinics veel kinderen zonder schoenen zag gymen/sporten, veel kinderen graag op een sportvereniging wilden en dat zij heel erg enthousiast waren. Helaas hadden vele ouders daar gewoonweg niet de financiele middelen voor.Toen ik over het Jeugdsportfonds hoorde wist ik meteen dat er ook een in Rotterdam moest komen, juist Rotterdam. Nadat ik tijdens een sportgala in contact kwam met Harry Postma, de bedenker, initiatiefnemer en motivator van het Jeugdsportfonds Nederland en ik hem mijn ervaringen op de Rotterdamse scholen vertelde was hij er meteen van overtuigd en zijn wij aan de slag gegaan. In dat gesprek hebben wij de basis gelegd voor het Jeugdsportfonds Rotterdam.

Na geholpen te hebben met het enthousiast maken bij verschillende (politieke) instanties in Rotterdam en na een lange moeizame opstartperiode, is het Jeugdsportfonds Rotterdam nu een van de snelst groeiend van Nederland. Voor mij geen verassing, maar een bevestiging van wat ik toen al in de gymzalen en daar buiten zag. Gelukkig zijn er nu vele mensen hard mee aan het werk gegaan en groeit het aantal aanmeldingen gestaag.

Op www.jeugdsportfonds.nl kan je lezen over het hoe en waarom van het Jeugdsportfonds. Het belangrijkste is dat elk kind in Nederland moet kunnen sporten. Voor velen is dat heel gewoon, maar voor nog heel veel kinderen dus nog niet. Door de slechte financiele situatie van de ouders kunnen zij gewoonweg geen contributie of sportspullen betalen. Het Jeugdsportfonds genereert hier voor geld middels sponsors, instanties en ook bijvoorbeeld het NOC*NSF. De kinderen kunnen alleen door scholen, leerkrachten of jeugdhulpverleners aangemeld worden.

Sinds enige tijd ben ik ook een van de ambassadeurs van het Jeugdsportfonds Rotterdam. Ga ook eens een kijkje nemen op hun website en en kijk of je het Jeugdsportfonds en de kinderen ergens (al dan niet financieel) mee kan helpen.

Alvast bedankt voor de moeite. Vooral namens alle 'nog niet sportende kinderen'.

ANORTHOSIS FOR EVER

Op de voorlaatste dag voordat de transferperiode sloot heb ik alsnog een contract getekend bij Anorthosis Famagusta in Cyprus. Ja precies, de club waar ik afgelopen seizoen ook gespeeld heb en die eerder plotseling aangaf mijn contract niet te verlengen. Zo kan het gaan in de volleyballerij. Het is een kwestie van geduld hebben dus. Want hier ben ik erg blij mee. Dit is wat ik aldoor wilde en dit is gewoon de beste club van Cyprus op dit moment en waarschijnlijk de komende jaren.

Maar het is wel door het oog van de naald geweest. Als de voorzitter van Anorthosis een dag later had gebeld dan had ik bij Apoel getekent want die hadden bijna alles rond. Op dat moment was dat de beste optie hier op Cyprus voor mij, maar toen Anorthosis alsnog belde was het de volgende dag in 5 minuten geregeld.

Waarom het allemaal pas zo laat gekomen is en waarom het zo plotseling niet door ging laten wij even in het midden, maar feit is dat ze mij gewoon nog nodig hadden omdat het team niet in balans was. Eind goed al goed. Op naar het volgende kampioenschap en ook de Cup moeten wij dit jaar winnen. Daarbij gaan wij ook weer CEV Cup spelen, de eerste ronde tegen Poitiers, dus daar liggen ook mogelijkheden.

Ik dacht nog even om er een prijsvraagje aan te verbinden, wie zou raden waar ik dit seizoen zou gaan spelen, maar dat had niemand geraden, zelfs ik had dit niet gedacht.
Maar ik ben er wel heel erg blij mee, niet alleen omdat het mij hier erg goed bevalt en het de beste club is, maar ook omdat ik nu niet naar Nicosia op en neer hoef, 1,5 uur heen en 1,5 uur terug. En dus ben ik nu weer heel veel met mijn vrouw en kinderen samen en dat is wat wij wilden toen wij vorig jaar naar Cyprus vertrokken en afgelopen zomer hadden besloten om hier de komende jaren te blijven wonen en werken.

Overigens is de laatste prijsvraag, over wat miste op de kampioenschapsfoto, gewonnen door Marin Smit. Er ontbrak namelijk de kampioenschapsbeker. Martin, gefeliciteerd en jij hebt hiermee een wedstrijdschirt van mij gewonnen.

GEEN WILGEN OP CYPRUS

Na wederom een geslaagd seizoen met dit maal Anorthosis Famagusta met weer een mooi kampioenschap is de zoektocht naar een nieuwe club nog niet geindigd.

Vele clubs zijn, via mijn zaakwaarnemer, bij mij de revue gepasseerd en ik ben bij vele clubs de revue gepasseerd. Uit allerlei landen, van Belgie t/m Dubai. Sommige waren grote bekende en andere kleine onbekende. Van de grote bekende clubs is uiteindelijk niets concreets gekomen en met een aantal kleinere onbekende ben ik nog bezig. Onbekend betekent voor mij niet dat ik dat bij voorbaat van de hand wijs, want ik zeg altijd;'Wie het kleine niet eert, is het grote niet weert'. Toch?

Uiteindelijk is er nog steeds geen definitief contract van gekomen.
Veel gehoorde opmerking van veel clubs is;'speelt hij nog?'. Ja dus. De volgende vraag is meestal; 'Waar speelt hij nu?' en de daarop volgende: Hoe oud is hij eigelijk? En dan blijkt 40 jaar wel heel erg oud te zijn voor een topvolleyballer.

Nu voel ik mij, sorry hoor voor de mensen die het graag anders zien, nog helemaal niet oud en zeker niet te oud om op hoog niveau te volleyballen. Maar ik heb er in de praktijk wel mee te maken dat andere mensen 'een volleyballer van 40' wel oud vinden en zelfs te oud. Weerhoudt dat mij er van om toch nog op zoek te zijn naar een club.? Nee dus.

Daarbij zijn er helemaal geen wilgen op Cyprus dus ik kan mijn schoenen er niet eens aan hangen.

Wordt vervolgd.